കലാച്ചി വായിച്ചു തീർന്നു. എഴുത്തുകാരി എന്ന നിലയിൽ നോവലിൻ്റെ കലയിൽ കെ. ആർ. മീര വീണ്ടും വിസ്മയം തീർത്തിരിക്കുകയാണ്. നോവൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾത്തന്നെ വാങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോഴാണ് വായിച്ചു പൂർത്തിയായത് .

മീര തന്നിലെ എഴുത്തുകാരിയേയും എഴുത്തിനേയും കണ്ടെത്തുന്ന വിധം കലാച്ചിയിൽ കൂടുതൽ തീവ്രമായി അനുഭവിക്കാൻ പറ്റുന്നു. യക്ഷി കുടികൊണ്ട പാലമരം; ആഞ്ഞടിച്ച ചുഴലിക്കാറ്റുകൾ; ഇളകി മറിച്ച ഭൂകമ്പങ്ങൾ; യക്ഷിയും താനും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവ് ഇല്ലാതാകൽ - ഈ പ്രക്രിയകളെല്ലാം ഈ നോവലിനെ യക്ഷിക്കഥയുടെ മാന്ത്രികതയിലേക്ക് പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നു. അതിൻ്റെ ആഖ്യാനഭൂപടം രാജ്യാതിർത്തി കടന്ന് പോകുകയാണ്. കസഖ്സ്ഥാനിലേക്ക്; ഉറക്കവ്യാധി ബാധിച്ച നഷ്ട പ്രദേശത്തേക്ക് . ആ പോക്കിൽ രാഷ്ട്രീയവും മതവും ദേശീയവാദവും കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ പൗരത്വത്തിൻ്റെ സംഘർഷം കൊടുമ്പിരി കൊള്ളുകയാണ്. അത് നമ്മുടെ തന്നെ ദേശാതിർത്തികളെയും സ്ഥലകാലങ്ങളെയും മുഖാമുഖം നിർത്തുന്നു. അങ്ങനെ നോവൽ രാഷ്ട്രീയഭാഷയായി പരിണമിക്കുകയാണ്. മീരയുടെ കഥകളിലും നോവലുകളിലുമെല്ലാം നിർഭയം മുഴങ്ങുന്ന രാഷ്ട്രീയം തന്നെയാണത്.

ഈ കഥാസന്ദർഭത്തിൽ നോവലിസ്റ്റ് എഴുതുന്നുണ്ട്: "അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാരും ബന്ധുക്കളായവരും ജീവിച്ചു മരിച്ച നാട്ടിൽ താൻ അപരിചിതനും അന്യനുമായെന്ന സത്യത്തോട് അയാൾക്ക് പൊരുത്തപ്പെടേണ്ടിവന്നു. " കേവലം മൂന്നു ദിവസം മുന്നൂറു വർഷത്തിൻ്റെ അപരിചിതത്വം സൃഷ്ടിച്ചു. തീരത്തിരുന്ന് അയാൾ ഹൃദയം പൊട്ടിക്കരയുകയാണ്. അയളുടെ ആ കരച്ചിലാണ് കലാച്ചി.

കലാച്ചിയും നോവലിൻ്റെ ബൃഹദ്ഘടനയെ കലാത്മകമാക്കുന്നു. അത് ഈ കാലം ആവശ്യപ്പെടുന്ന യക്ഷിക്കഥയുടെ മാന്ത്രിക ഘടനയിലാണ്. നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന കാലത്തിൻ്റെ അതിജീവനത്തിന് ഇത്തരം യക്ഷിക്കഥ വേണ്ടി വരുന്നു. അത് നമ്മെ നമ്മുടെ നിദ്രകളിൽ നിന്ന് ഉണർത്തുന്നു. കലയുടെ യഥാർത്ഥ ധർമ്മം അതാണ് . അതിന് ആലസ്യത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരാശിയെ ഉണർത്താൻ പറ്റും. വലിയ എഴുത്തുകാർ എപ്പോഴും മനുഷ്യപക്ഷത്തു നില്ക്കുന്നവരാണ്.