കാല ദേശ പരിമിതികളെ ഉല്ലംഘിച്ചുകൊണ്ടുള്ള അപാരമായ ഒരു സഞ്ചാരമാണ് ഓരോ സന്ദേഹിയുടെയും മാസ്റ്റർ പീസ് സ്വഭാവം. അയാൾ ഒരു കലാകാരൻ - വിശിഷ്യ കവിയോ കഥാകരനോ ആയാൽ അത്തരം യാത്രകളെ നിർവചിയ്ക്കുക തീർത്തും സാധ്യവുമല്ല. ഒരു അവധൂതന്റെ ജന്മാന്തര യാത്രകളോടാണ് നമുക്കവയെ സംതുലനം ചെയ്യാനാവുക.

സർവത്ര സന്ദേഹിയായ ഗോപൻ താണ്ടുന്ന വഴികളിലെ സംവാദ ദൂരങ്ങൾ അമേയപരമാണെന്ന് സമ്മതിക്കാതെ തരമില്ല.ഇതിന് ഉപോൽബലകമായ നിരവധി കവിതകൾ ചേർന്ന സമാഹാരമാണ് 'വഴി പിണക്കി'.

അമേയമായ സഞ്ചാര പഥങ്ങൾ താണ്ടുന്നതിലൂടെ കൈ വരുന്ന അനുഭവസാക്ഷ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ലോർഡ് ടെന്നിസനോളം പറഞ്ഞ കവികൾ വിരളമാണ്. മലയാണ്മയിൽ ആ ജനുസിൽ ഒന്നാമൻ മഹാകവി പി തന്നെയാണ്. അതിന്റെ സ്നിഗ്ദ്ധമായ പിന്തുടർച്ച ഡി. വിനയചന്ദ്രനിലും, ടി. പി രാജീവനിലും നിർലോഭം കാണാം.

രാജീവൻ കവിതകളുടെ നേരവകാശിയാണ് ഗോപൻ എന്നു പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട്. ഗോപന്റെ " പറന്നു നിന്നു മീൻ പിടിയ്ക്കുന്നവ ", രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ തീർച്ചയില്ലാത്തൊരാൾ " "കുരിശ് ", "ബുദ്ധപുസ്തകം ", സമ്മാനമായി തല വെട്ടി അയക്കുന്നു " തുടങ്ങിയവയെല്ലാം വളരെ ഓർഗാനിക്കായി വന്നു ഭവിയ്ക്കുന്ന ഇമേജറികളാൽ സമ്പുഷ്ട്ടം. " എഴുത്തിന്റെ കൂടോത്രം " രാജീവനിൽ ഒളിഞ്ഞു പാർക്കുന്നുണ്ടെന്നു പണ്ട് മാതൃഭൂമി വീക്കിലിയിലെ കവർസ്റ്റോറിയിൽ സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. തച്ചം പൊയ്യിലെങ്ങും പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന സർപ്പഫണങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നും രാജീവൻ ഓർമിപ്പിച്ചു. അത്തരത്തിലുള്ള ഓർമ്മയുടെ മറ്റൊരു സ്ഫുലിംഗമാണ് " ഗോപന്റെ "വഴിപിണക്കി"യിലും പുനരുൽപ്പാദിപ്പിയ്ക്കപ്പെടുന്നത്.