പ്രതിഷേധം അക്രമത്തിന് വഴിമാറുമ്പോൾ:
കൈലാസ് നാഥ്
27 May 2026, 5:02 pm
സി.പി.ഐ(എം) ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ട സമയം.
സി.എം.ആർ.എൽ-എക്സാലോജിക് പേ-ഓഫ് കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മുൻ മുഖ്യമന്ത്രിയും പ്രതിപക്ഷ നേതാവുമായ പിണറായി വിജയന്റെ വസതിയിൽ എൻഫോഴ്സ്മെന്റ് ഡയറക്ടറേറ്റ് നടത്തിയ റെയ്ഡിനെ തുടർന്നുണ്ടായ സംഭവവികാസങ്ങൾ ഒരു വലിയ ദേശീയ ചർച്ചയിലേക്ക് വീണ്ടും വിരൽ ചൂണ്ടുകയാണ് — ബി.ജെ.പി നേതൃത്വം നൽകുന്ന കേന്ദ്ര സർക്കാർ, രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികൾക്കെതിരെ കേന്ദ്ര അന്വേഷണ ഏജൻസികളെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നു എന്ന ആരോപണം. എൻഫോഴ്സ്മെന്റ് ഡയറക്ടറേറ്റ്, സി.ബി.ഐ പോലുള്ള ഏജൻസികൾ വിയോജിപ്പിന്റെ ശബ്ദങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്താനും പ്രാദേശിക പാർട്ടികളെ ദുർബലപ്പെടുത്താനുമുള്ള രാഷ്ട്രീയ ആയുധങ്ങളായി മാറുന്നു എന്ന് പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾ കഴിഞ്ഞ കുറേ വർഷങ്ങളായി ആവർത്തിച്ച് ആരോപിക്കുന്നുണ്ട്. ആ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും പുതിയ നടപടിയെയും പലരും രാഷ്ട്രീയ കണ്ണിലൂടെ കാണുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.
എന്നിരുന്നാലും, ഇത്തരം നടപടികൾക്കെതിരായ രാഷ്ട്രീയ എതിർപ്പ് ജനാധിപത്യത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതും അനിവാര്യവുമാണെങ്കിലും, കേരളത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് തിരുവനന്തപുരത്ത് ദൃശ്യമായ അക്രമാസക്തമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഗൗരവതരമായ ചോദ്യങ്ങളുയർത്തുന്നു. ഇ.ഡി ഉദ്യോഗസ്ഥർ, വനിതാ ഉദ്യോഗസ്ഥരടക്കം, സഞ്ചരിച്ച വാഹനങ്ങൾക്ക് നേരെ സി.പി.ഐ(എം) പ്രവർത്തകർ നടത്തിയ ആക്രമണം ഒരു സാഹചര്യത്തിലും ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. കൂടുതൽ ആശങ്കാജനകമായത്, സ്ഥിതിഗതികൾ വഷളായപ്പോൾ പ്രതിഷേധക്കാരെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഇടപെടുന്നതിന് പകരം മുതിർന്ന പാർട്ടി നേതാക്കൾ നിഷ്ക്രിയരായി നോക്കിനിന്നു എന്നതാണ്.
.ഇവിടെയാണ് സി.പി.ഐ(എം) ഗൗരവമായ ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടത്. അടുത്തിടെ നടന്ന നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ നാണംകെട്ട പരാജയത്തിൽ നിന്ന് പാർട്ടി ഒന്നും പഠിച്ചില്ലേ? പൊതുജീവിതം തടസ്സപ്പെടുത്തുകയും സാധാരണ പൗരന്മാരിൽ ഭയം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏറ്റുമുട്ടൽ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ കേരളത്തിലെ സാധാരണ ജനങ്ങൾ മടുത്തിരിക്കുന്നു. കേരളത്തിലെത്തിയ ഇ.ഡി ഉദ്യോഗസ്ഥർ തങ്ങളുടെ മേലുദ്യോഗസ്ഥരുടെ നിർദേശങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്ന സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥർ മാത്രമാണ്. ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, ഇ.ഡി ഉദ്യോഗസ്ഥർ മേലുദ്യോഗസ്ഥരുടെ നിർദേശങ്ങൾ മാത്രമാണ് നടപ്പാക്കുന്നതെന്ന് പിണറായി വിജയൻ തന്നെ പിന്നീട് പ്രസ്താവിച്ചു എന്നതാണ്. ആ അംഗീകാരം നിലനിൽക്കെ, സ്ഥലത്തുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥരെ അക്രമാസക്തമായി ലക്ഷ്യമിടുന്നത് കൂടുതൽ ന്യായീകരിക്കാനാവാത്തതായി മാറുന്നു. ഈ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഔദ്യോഗിക നിർദേശങ്ങൾ മാത്രമാണ് നടപ്പാക്കുന്നതെന്ന് പാർട്ടി നേതൃത്വം തന്നെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, അവരെ ആക്രമിക്കാൻ അണികളെ അനുവദിക്കുന്നത് വൈരുദ്ധ്യവും ദോഷകരവുമായ സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്. ആക്രമണത്തിൽ അവരിൽ ആർക്കെങ്കിലും ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റിരുന്നെങ്കിൽ, അത്തരമൊരു പ്രവൃത്തിയെ പാർട്ടി എങ്ങനെ ധാർമ്മികമായോ രാഷ്ട്രീയമായോ ന്യായീകരിക്കുമായിരുന്നു?
രാഷ്ട്രീയ കേഡർമാർക്കും ആശയപരമായ പോരാട്ടങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, മറ്റൊരു വലിയ വിഭാഗം സമൂഹമുണ്ട് — ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയോടും നേരിട്ട് കൂറില്ലാത്ത സാധാരണ പൗരന്മാർ. പ്രതിഷേധ സമയത്ത് കോളേജുകളിൽ നിന്ന് മടങ്ങുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളും, ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന ജീവനക്കാരും, മക്കൾക്കായി ഉത്കണ്ഠയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളും, കലാപത്തിനിടയിൽ അകപ്പെട്ട പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടുന്ന കുടുംബങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കും. അത്തരം ആളുകൾക്ക്, ഓരോ അക്രമാസക്തമായ പ്രതിഷേധവും ഭയത്തിന്റെയും അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെയും ഉറവിടമായി മാറുന്നു. സമാധാനപരവും സുസ്ഥിരവുമായ ഒരു സമൂഹമാണ് ഏതൊരു സർക്കാരിൽ നിന്നോ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നോ അവർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.
പ്രതിഷേധങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് അക്രമത്തിലേക്ക് വഴിമാറാൻ അനുവദിക്കുന്ന ഒരു പാർട്ടിയെ അത്തരം പൗരന്മാർ പിന്തുണയ്ക്കുമോ? കേന്ദ്രത്തിന്റെ നടപടികളോട് വിയോജിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ പോലും, തെരുവിലെ ആക്രമണത്തെ സാധാരണവൽക്കരിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിൽ നിന്ന് പലരും അകലം പാലിച്ചേക്കാം. പാർട്ടി പ്രതിപക്ഷത്താകുമ്പോഴെല്ലാം ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള കലാപങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറുമോ എന്ന് ചിലർ ഭയപ്പെട്ടേക്കാം. ആ ധാരണ മാത്രം മതി, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തിരിച്ചുവരവിന് നിർണായകമായ നിഷ്പക്ഷ വോട്ടർമാർക്കിടയിൽ സി.പി.ഐ(എം)ന്റെ സാധ്യതകൾക്ക് കാര്യമായ കേടുപാടുകൾ വരുത്താൻ.
അതിനാൽ പാർട്ടി ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ-ധാർമ്മിക ചോദ്യം നേരിടുന്നു: പ്രതിഷേധത്തിന്റെയും പൊതുജന ഇടപെടലിന്റെയും രീതികൾ പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ട സമയമായോ? ജനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു പാർട്ടി ജനങ്ങളുടെ മാറുന്ന മനോഭാവവും മനസ്സിലാക്കണം. ഇന്നത്തെ വോട്ടർമാർ ആശയപരമായ മുദ്രാവാക്യങ്ങളാൽ മാത്രം നയിക്കപ്പെടുന്നവരല്ല; അവർ സമാധാനവും മര്യാദയും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള രാഷ്ട്രീയ പെരുമാറ്റവും കൂടി വിലമതിക്കുന്നു. കേന്ദ്ര ഏജൻസികളുടെ ദുരുപയോഗ ആരോപണങ്ങൾക്കെതിരായ ശക്തമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് ജനാധിപത്യത്തിൽ തികച്ചും അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ അത്തരം ചെറുത്തുനിൽപ്പ് അച്ചടക്കത്തോടെയും ജനാധിപത്യപരവും പരിഷ്കൃതവുമായ മാർഗങ്ങളിലൂടെ നടത്തുമ്പോൾ മാത്രമേ അർത്ഥവത്താകൂ.
എന്തെങ്കിലും മുതിർന്ന സി.പി.ഐ(എം) നേതാവ് പരസ്യമായി സംയമനം പാലിക്കാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും അക്രമത്തെ ഉടനടി അപലപിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ, അത് രാഷ്ട്രീയമായും ധാർമ്മികമായും ശക്തവും ക്രിയാത്മകവുമായ സന്ദേശം നൽകുമായിരുന്നു. നിർഭാഗ്യവശാൽ, ആ അവസരം നഷ്ടപ്പെട്ടു. കേന്ദ്രത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രേരിതമെന്ന് പലരും കരുതുന്ന അന്വേഷണങ്ങൾ തുറന്നുകാട്ടേണ്ടത് തീർച്ചയായും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ അത് അക്രമത്തിന്റെയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തലിന്റെയും ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളെ ദുർബലപ്പെടുത്താതെഅവയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ ആയിരിക്കണം.
