അധികാരത്തിന് സ്വന്തമായി മുഖമോ പേരുകളോ ഉണ്ടാവാറില്ല. അതിന് ചലിക്കാൻ ആവശ്യമുള്ള ചില പല്ലുകളും കൊളുത്തുകളും മാത്രമാണ് മനുഷ്യർ. കൊട്ടാരത്തിന്റെ പടിവാതിലിൽ കാവൽ നിൽക്കുന്ന ഭടനും, കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ വെട്ടുകത്തി വീശുന്ന ജലാദും, ഒടുവിൽ വിചാരണക്കോടതിയുടെ മുൻപിൽ ഹാജരാക്കപ്പെടുന്ന ഈ കാക്കിക്കുപ്പായക്കാരനും ഒരേ യന്ത്രത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ഒരു മനുഷ്യന്റെ മസ്തിഷ്കത്തിലേക്ക് അധികാരം പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത് കേവലമായ പദവിമാറ്റമല്ല; അതൊരു നാഡീവ്യവസ്ഥാപരമായ രൂപപരിണാമമാണ്. അധികാരം ഒരാളിലേക്ക് അളവില്ലാതെ ഒഴുകിയെത്തുമ്പോൾ, അയാളുടെ തലച്ചോറിലെ സഹാനുഭൂതിയുടെ കോശങ്ങൾ—മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ വേദനയെ സ്വന്തം നെഞ്ചിലേക്ക് സ്വീകരിക്കാൻ പ്രകൃതി നൽകിയ മിറർ ന്യൂറോണുകൾ—നിശ്ചലമാകുന്നു.

ഈ വിഭ്രാന്തി പുതിയതല്ല. "രക്ഷകാ എന്റെ പാപഭാരമെല്ലാം..." എന്ന് യേശുദാസിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഒഴുകിപ്പരന്ന വരികൾ വെറുമൊരു ദൈവസ്തുതിയല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച്, സ്വന്തം ഹിംസകളെ കഴുകി വെളുപ്പിക്കാൻ തലച്ചോറ് കണ്ടെത്തിയ മനഃശാസ്ത്ര കവചമായിരുന്നു (Moral Licensing). താൻ കർത്താവിനായി ഗാനങ്ങൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തുന്നു, അരമനകളിൽ മെഴുകുതിരികൾ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നു; അതിനാൽ കാക്കിക്കുപ്പായത്തിനുള്ളിലെ ക്രൂരതകൾ കർത്താവ് പൊറുത്തുതരുമെന്ന വിചിത്രമായൊരു ആത്മവഞ്ചന. ആ ഈണങ്ങൾ വീടുകളിൽ പ്രഭാതപ്രാർത്ഥനകളായി മാറുമ്പോഴും, അതിന്റെ നോട്ടുബുക്കുകൾക്ക് പിന്നിൽ നിരപരാധികളെ തീവെയ്പ്പുകാരാക്കി മാറ്റിയ എഫ്.ഐ.ആറുകളുടെ തുരുമ്പിച്ച മഷിയുണ്ടായിരുന്നു.

ഒടുവിൽ നാലു വർഷത്തെ കഠിനതടവും മുപ്പത്തൊന്ന് ലക്ഷത്തിന്റെ പിഴയും.

സാമ്രാജ്യങ്ങൾ തീർത്ത അഴിമതികളോ പീഡനമുറികളോ ഒന്നുമല്ല, പണ്ട് വരച്ചിട്ട അറുപത്തിനാല് ലക്ഷത്തിന്റെ തുരുമ്പിച്ച കണക്കാണ് ഒടുവിൽ കഴുത്തിൽ കുരുക്കായത്. പൂജപ്പുരയുടെ അടഞ്ഞ ഇരുമ്പുവാതിലുകൾക്കപ്പുറം, പണ്ട് അയാൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ വരികൾ ആ ചുവരുകളിൽ പതിയെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടാവാം: "രക്ഷകാ എന്റെ പാപഭാരമെല്ലാം നിൻ കുരിശിൽ ഞാൻ കാണുന്നു... കണ്ണീരിൽ ഞാൻ കഴുകീടുന്നു എൻ ജീവന്റെ ആത്മനാഥാ..."