മക്കളെ കണ്ടും മാമ്പൂ കണ്ടും മദിക്കരുത് എന്ന് എത്ര പറഞ്ഞാലും മനസ്സിലാകാത്ത മാതാപിതാക്കളാണ് മലയാളഭൂമിയിലും ഭാരതത്തിലും ഉടനീളം ഉള്ളത്. മക്കളുടെ മാനസിക വ്യാപാരത്തിലേക്ക് പരകായ പ്രവേശം ചെയ്യാനുള്ള പ്രത്യേക കഴിവ് പരമ്പരാഗതമായി സിദ്ധിച്ചവരാണ് രാജ്യത്തെ മാതാപിതാക്കളിൽ സിംഹഭാഗവും. അവരത് ഭംഗിയായി ഇന്നും നിർവഹിച്ചു പോരുന്നു.

മക്കളുടെ ജീവനേക്കാളും സന്തോഷത്തേക്കാളും മൂല്യമുള്ളതല്ല ഒരു റാങ്ക് ലിസ്റ്റും എന്ന് മാതാപിതാക്കൾ മനസ്സിലാക്കിയാൽ ‘സോറി പപ്പാ സോറി മമ്മി’ എന്ന ആമുഖത്തോടെ നാളതുവരെയുള്ള ആയുസ്സിന്റെ മുഴുവൻ സങ്കടവും നിരാശയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും കണ്ണീർ മഷി കൊണ്ട് ഒരുതുണ്ട് കടലാസിൽ കുറിച്ചിട്ട് സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾ ബാക്കിയാക്കി ഒരു കുഞ്ഞും മണ്ണിലേക്ക് അലിയില്ല. മറിച്ചെങ്കിൽ ആ വിട പറയലിന്റെ ആദ്യ ഉത്തരവാദികൾ നാം രക്ഷിതാക്കൾ മാത്രമാണ്.

ഡോക്ടർ-എൻജിനീയർ ഫോബിയയിൽ തളച്ചിടപ്പെട്ട രക്ഷിതാക്കളുടെ അന്തസ്സിനും അഭിമാനത്തിനുമായി സ്വന്തം താല്പര്യങ്ങൾ ബലി കഴിക്കേണ്ടിവരുന്ന കുരുന്നു മനസ്സുകൾക്ക് ആശ്രയമേതുമില്ലാതായി.മാതാപിതാക്കൾക്കായി മത്സരപരീക്ഷകൾ എഴുതേണ്ടി വരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സമ്മർദ്ദത്തിലും പരാജയഭീതിയിലും പെട്ട് ആത്മഹത്യയിലേക്ക് തള്ളി വിടപ്പെടുന്ന കൗമാരക്കാരുടെ എണ്ണം ആശങ്കാജനകമാം വിധം വർദ്ധിച്ചതിന് കാരണവും മറ്റൊന്നല്ല.

സാമ്പത്തിക സാമൂഹ്യ പശ്ചാത്തലങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച് നിലനിന്നിരുന്ന നമ്മുടെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം പ്രവേശന പരീക്ഷകൾക്ക് വഴിമാറിയത് മുതൽ പരീക്ഷാ നടത്തിപ്പിലെ ക്രമക്കേടും ചോർച്ചയും ജന്മമെടുത്തു. പണവും സ്വാധീനവും വൻകിട കോച്ചിംഗ് സെന്ററുകളും കൂടി ആയതോടെ സാമ്പത്തികവും സാമൂഹ്യവുമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവർക്ക് മത്സര പരീക്ഷകൾ വെല്ലുവിളിയായി. കടുത്ത സിലബസും മത്സരവും കുട്ടികളെ മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു . തുണയാകേണ്ടവർ ആ കടമ നിർവഹിക്കാതെയും ആയി .